Berlijn–Amsterdam 1920-1940 is een omvangrijke bundel, samengesteld door Kathinka Dittrich en anderen, waarin 36 bijdragen van Duitse en Nederlandse auteurs de culturele en intellectuele uitwisseling tussen beide steden in het interbellum belichten. Het boek, verschenen in 1982, behandelt thema’s als literatuur, beeldende kunst, architectuur, psychoanalyse en wetenschap, en is rijk geïllustreerd. Zo biedt het een breed overzicht van hoe de twee metropolen elkaar in die periode beïnvloedden. In de jaren twintig werd Berlijn ervaren als een bruisend cultureel centrum en een magneet voor Nederlandse kunstenaars en intellectuelen. De stad stond symbool voor moderniteit, experiment en avant-garde. Na de machtsovername door de nazi’s in 1933 veranderde de dynamiek: Duitse kunstenaars en denkers vluchtten naar Nederland en brachten daar nieuwe ideeën en perspectieven mee. Zo ontstond er een verschuiving in de richting van Amsterdam als plek van opvang, inspiratie en dialoog. De rode draad van de bundel is de nadruk op nieuwsgierigheid en tolerantie als basis voor de Duits-Nederlandse culturele relatie. Ondanks de fragmentarische aard van de afzonderlijke bijdragen vormt het geheel een krachtig symbool van culturele verbondenheid. Het boek benadrukt dat kunst en intellectuele uitwisseling, los van politieke en economische belangen, konden bijdragen aan wederzijds begrip en fungeren als een vorm van culturele verzoening na de Tweede Wereldoorlog.