Met een essay (geschreven in 1988) van F. Springer [= Carel Jan Schneider]. Klassiek meesterwerk, vertaald door Hans van Cuijlenborg. Een jonge man, die niets bezit dan een knap gezicht en een grote brutaliteit, weet zich in korte tijd in Parijs in de 19e eeuw een positie en fortuin te veroveren.

Op de boulevard in Parijs vinden we de aan lager wal geraakte Georges Duroy, alias Bel-Ami. Een ontmoeting met zijn oude kompaan Charles Forestier bezorgt hem een pretentieloze job bij het dagblad La Vie francaise. Zijn lef compenseert ruimschoots zijn gebrek aan cultuur, maar hogerop raakt hij vooral door zijn rol als Casanova op meedogenloze wijze uit te spelen. Hij weet bovendien munt te slaan uit zijn vrouwelijke veroveringen, en wordt een van de rijkste Parijzenaars.
Die onstuitbare klim naar de top, geplaveid met bedrogen echtgenoten en ontgoochelde vrouwen, wordt door Maupassant op een scherpe en lucide manier beschreven. Men verweet hem destijds zijn overdreven pessimisme, alsof hij de kleuren van zijn tableau overdreven donker zou hebben gemaakt. Hijzelf stelde dat hij gewoon een satire van 'een bepaalde journalistiek' en van 'bepaalde politieke en mondaine milieus in Parijs' voor ogen had. Als journalist, don juan en mondaine klaploper wist hij waarover hij het had natuurlijk.
Maupassant toont in deze roman haarfijn aan hoe erotiek en hebzucht elkaar achter de politieke, financiele en journalistieke intriges uitstekend aanvullen en de touwtjes van de maatschappelijke poppenkast in handen hebben. Een sterke zedenschildering, die bovendien heerlijk wegleest.