Zonder inscripties e.d. klein scheurtje stofomslag achterzijde, boek ruikt wat muf. Stofomslag verkleurd.
Met (bijzonder gesneden) opgeplakte platen.

De oudste wandtapijten zijn noordelijke producties en dateren uit de 13e eeuw. De belangrijkste productiecentra waren toen Parijs, Doornik en Atrecht. De laatste twee centra kregen in de 15e eeuw heel wat opdrachten van de hertogen van Bourgondië. In de veertiende eeuw werden ook al wandtapijten gemaakt in Brugge, Oudenaarde, Geraardsbergen, Edingen en Gent. In de 16e eeuw werd Brussel het meest vermaarde productiecentrum. De Triomf van Cleopatra is hier een mooi voorbeeld van. Ook in Mechelen, Leuven, Rijsel en Antwerpen waren clusters gevestigd. Antwerpen ging zorgen voor de verspreiding over de rest van Europa. In Oudenaarde werkten meer dan 12.000 personen in deze industrietak; in Brussel circa een kwart van de bevolking, ongeveer 15.000 personen. De Zuidelijke Nederlanden waren het centrum van de Europese wandtapijtenproductie geworden. De katholieke vorsten Margaretha van Oostenrijk, Maria van Hongarije en keizer Karel V behoren tot de grootste verzamelaars van wandtapijten.

Keizer Karel V was een echte mecenas voor de wandtapijtenindustrie. Hij gaf ter gelegenheid van zijn kroning in Aken de opdracht voor de negen imposante wandtapijten ‘Los Honores’. Die stelden verschillende deugden voor, die een goed heerser moest in acht nemen. Keizer Karel was bijzonder gehecht aan die tapijten. Ze reisden overal met hem mee om hem te herinneren aan de kwaliteiten die van hem verlangd werden.

Aan het einde van de zestiende eeuw verschoof de aandacht naar Parijs, Aubusson en de Noordelijke Nederlanden: Delft, waar François Spierincx en Karel van Mander jr werkten, Gouda en Amsterdam werden belangrijke productiecentra. In Firenze en Parijs werden staatsmanufacturen opgericht. Vooral de Parijse gobelins werden een begrip. De Aubussontapijten waren dan weer gekend voor hun decoratieve stijl.

Door de opkomst van het goedkopere behang in de 18e eeuw kwam de wandtapijtindustrie in de problemen. Maria Theresia heeft nog geprobeerd de Brusselse tapijtindustrie overeind te houden door regelmatige aankopen, die zij dan als "relatiegeschenk" weggaf, maar aan het einde van de achttiende eeuw was er in de stad geen weverij meer over.

De rijke materialen zijn de reden waarom veel wandtapijten de Franse Revolutie niet overleefden. Ze werden vernield omdat men de zilver- en gouddraad recupereerde. Ook voor de weverijen waren de immense dure tapijten niet altijd een zegen. Sommige weefateliers gingen failliet omdat ze jaren werkten aan een reeks, waarvoor ze een ontoereikend voorschot kregen.

Door het aantrekken van beroemde kunstenaars, zoals Jean Cocteau, Raoul Dufy, Salvador Dali, Georges Braque, Alexander Calder en Pablo Picasso had de tapijtfabriek in Aubusson een opleving in de jaren 30 van de 20e eeuw. In de jaren 80 is de fabriek gesloten.

Oudenaarde
Oudenaardse wandtapijten waren gedurende meer dan vierhonderd jaar het voornaamste luxe-exportproduct van Oudenaarde en hadden een afzet over de hele wereld. De stad nam van de vijftiende tot de achttiende eeuw een belangrijk aandeel van de productie van verdures voor haar rekening. De grootste bloei was in de zestiende eeuw. De Oudenaardse wandtapijten zijn meestal getekend met een brilletje.

Een van de meest fameuze producties was "De werken van Hercules, Les travaux d'Hercule", maar het is omwille van de verdures dat Oudenaarde zijn populariteit kreeg. In 1668 werd Oudenaarde tijdelijk bij Frankrijk ingelijfd. De uit Oudenaarde afkomstige Alexander Baert stichtte eind 17e eeuw een tapijtweverij in Amsterdam en Gouda.

Beroemde collecties
De grootste collectie wandtapijten is in het bezit van de Spaanse Kroon. In deze Koninklijke Collectie bevinden zich ruim acht kilometer Vlaamse wandtapijten, met als voornaamste locaties Madrid (Palacio real, Pardopaleis, karmelietenklooster), het Escorial, Segovia (paleis van La Granja), Aranjuez en Zamora (de kathedraal).
De 136 wandtapijten in de Wawelburcht te Krakow, aangekocht door Sigismund II van Polen.
Het Metropolitan Museum of Art in New York
Het Louvre in Parijs
De Vaticaanse Musea
Het Jubelparkmuseum in Brussel
Wandtapijtenmuseum in het stadhuis van Oudenaarde
Restauratieatelier Huis de Lalaing Oudenaarde
Kastelen van de Loire: Chambord en Chenonceaux
De Dom van Keulen en Kasteel Heeze (geweven naar Rubens)
De collectie Vlaamse wandtapijten van het Gruuthusemuseum te Brugge
Beroemde reeksen
De zesdelige reeks La Dame à la Licorne, bewaard in het Hôtel de Cluny (Musée de Cluny), Parijs
De reeks Handelingen der Apostelen, uitgevoerd door Pieter van Edingen naar kartons ontworpen door Rafaël, was bestemd voor de Sixtijnse Kapel en is nu in het bezit van het Vaticaan.
De Jachten van Maximiliaan
De Slag bij Pavia in het Museo di Capodimonte te Napels
De Judaïsche Oorlogen in het Museo degli Arrazi van Marsala.
De zesdelige serie Zeeslagen in het Zeeuws Museum te Middelburg.
De Verlossing van de Mens, waarvan drie tapijten te zien zijn in Kasteel de Haar
De twaalf Wandtapijten van Trivulzio, in het kasteel Sforzesco in Milaan
(Wikipedia)