Armando (1929-2018) was een van de belangrijkste Nederlandse beeldend kunstenaars en schrijvers.

Armando werd geboren in Amsterdam maar woonde in de oorlogsjaren in Amersfoort. Na de bevrijding trad hij als violist op voor Amerikaanse soldaten. Hij haalde het diploma gymnasium-alpha en keerde terug naar de hoofdstad om er kunstgeschiedenis te studeren. Naast zijn muzikale talent begon hij zijn schilder- en schrijfkwaliteiten te ontwikkelen. In de jaren zestig kondigde Armando 'de nieuwe poëzie' aan; de dichter moest een "koel, zakelijk oog" zijn, en de realiteit weergeven. Ook zijn proza komt steeds voort uit observatie van de werkelijkheid. Zo verscheen in 1967 De SS'ers, waarin Armando en Hans Sleutelaar acht voormalige Nederlandse SS'ers aan het woord laten over hun verleden.

Naast kritisch en beschouwend proza schreef Armando ook teksten waarin hij zijn eigen, min of meer absurde, universum schetst. Het bekendste voorbeeld daarvan is de serie Herenleed (1975), samen met Johnny van Doorn en Cherry Duyns. In 1995 verscheen het vervolg, waarin weer met het aanstekelijke taalgebruik een bizar beeld van de werkelijkheid wordt geschetst.

Armando overleed in 2018 op 88-jarige leeftijd in Potsdam, Duitsland.

Literaire prijzen:

Herman Gorter-prijs 1977 voor 'Het gevecht'.
Multatuli-prijs 1984 voor 'Machthebbers'
F. Bordewijk-prijs 1984 voor 'Machthebbers'.
In 1985 werd de vijfjaarlijkse Jacobus van Looy-prijs in het leven geroepen. Hij wordt toegekend aan beeldende kunstenaars die ook literair begaafd zijn. Armando kreeg de eerste Jacobus van Looy-prijs.
Gouden Ganzenveer 1987 wegens zijn bijdrage aan het Nederlands cultureel bezit en de verspreiding daarvan in Europa.
Multatuli-prijs 1989 voor 'De straat en het struikgewas'
Zilveren Griffel 2000 voor 'Dierenpraat'.