Dit fotoboek is uitgebracht ter gelegenheid van het
33e Lustrum ( 20 - 28 juni 1979 ) van de Leidse Stuenten-
Vereniging Minerva

Dat dit boek een spiegel mag zijn van het spel
dat U in Leiden en op Minerva speelt of heeft gespeeld

De redactie, Juni 1979
Commissie tot Redactie van het Lustrumboek 1979
uitgegeven ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van het kostershuis bij de Groene of Willibrordkerk. In dit
boekje vertelt Neeltje Suzanne Rasser-van Nieuwkoop aan haar dochter Marie Thérèse Stierman-Rasser haar vele
herinneringen aan dit huis. Dochter Mathé heeft deze opgetekend, geordend en redactioneel bewerkt. Het
kostershuis werd in 1908 gebouwd door koster Leendert van Nieuwkoop en de aannemer Johan van der Voet.
Het pand is in 1991 op de gemeentelijke monumentenlijst geplaatst. Redenen: . het is een goed voorbeeld van de
traditionele bouwstijl uit het eerste kwart van de 20ste eeuw . het huis is representatief voor het werk van
architect-aannemer J. van der Voet . het past als kosterswoning, te samen met het hekwerk goed bij de entree naar
de kerk en is daarvoor een beeldondersteunend element

Voorwoord

Het uitgeven van de herinneringen van vier generaties bewoners van het kostershuis bij de Groene of Willibrord Kerk
is ontstaan uit het idee om als Protestantse Gemeente in Oegstgeest het 100-jarig bestaan van dit bijzondere huis te
vieren. Op een mooie zomerdag van dit jaar heeft Marie Thérèse Stierman-Rasser aan haar moeder Neeltje Suzanne
Rasser-van Nieuwkoop gevraagd haar vele herinneringen nog eens te vertellen. Dochter Mathé heeft deze opgetekend,
geordend en waar nodig redactioneel bewerkt.

Het kostershuis, dat in 1908 is gebouwd door koster Leendert van Nieuwkoop en de aannemer-architect Johan van der
Voet uit Oegstgeest, maakt deel uit van het nog prachtig bewaard gebleven ensemble van de Groene Kerk, de begraafplaats
er omheen, de 18de eeuwse kerkhofmuur en 't Veldhuys. Hoog in het Hollandse landschap op een vroeg middeleeuwse
terp gelegen, verbindt het Groene Kerkje ons met vroegere generaties Oegstgeestenaren en inspireert ons tegelijkertijd
om ons op de toekomst te richten. De plannen voor de uitbreiding van de begraafplaats aan de noordwestzijde zijn hier
het sprekende voorbeeld van.

Moeder en dochter nemen de lezer mee in de tijd vanaf het begin van de 20ste eeuw. Al snel is het alsof hij of zij zelf
een vaste gast van het