Louis F. Céline - Brieven aan vriendinnen / privé-domein 88

De brieven die Céline in de jaren dertig aan zijn vriendinnen schreef, zijn van een ongewone openhartigheid. Zij beginnen in de periode dat hij brak met zijn eerste vrouw, Elisabeth Craig, de grote liefde aan wie hij Reis naar het einde van de nacht had opgedragen. De laatste brief in deze bundel valt in de periode dat hij kennismaakte met Lucette Almanzor, de vrouw met wie hij de rest van zijn leven zou doorbrengen.

Met geen van de vriendinnen tot wie Céline zich in dit boek richt heeft hij een liefdesrelatie in de conventionele zin van het woord gehad. Liefde is een woord dat hij zeker in verband met sexualiteit niet graag gebruikte. Toch zijn deze brieven liefdesbrieven waarin Céline geen blad voor de mond neemt. Dat betekent dat een deel van de correspondentie van een soms onthutsende banaliteit en vulgariteit is. Zijn frequente, meestal puur lichamelijke omgang met vrouwen kwam niet zozeer voort uit een behoefte om te verleiden, maar uit de overtuiging dat vrouwen de incarnatie zijn van instinctieve krachten die het hem mogelijk maakten de wereld op een meer directe, eerlijker manier te benaderen dan door middel van woorden,' aldus de Céline-kenner en samensteller van deze bundel, Colin Nettelbeck.

Maar er komt nog meer naar voren uit deze brieven: zijn opportunisme, zijn later ontkende behoefte aan literaire erkenning, zijn tederheid en bezorgdheid en zijn gevoel van miskenning, dat de aanleiding is geweest tot een niet alledaagse rancune.

Diep in hem zat een reus vol tranen die gepijnigd en vervaarlijk rukte aan ketenen die een verafschuwde werkelijkheid hem had omgedaan. Hij was op zijn manier een groots strijder.
- Georges Bernanos

----

Louis-Ferdinand Céline
Brieven aan vriendinnen
Privé-domein Nr. 88
Uitgeverij: De Arbeiderspers
Vertaling: Jan Versteeg
Voorwoord: Aart van Zoest
1983
1e druk
Paperback met flappen
234 p.